و قول بعضى از علما اين است كه ، هرگاه در شب چهارشنبه كسى به شب‌نشينى برود و خواهد كه برگردد ، يك دانه سنجاق به زبان گيرد ، و به خانه ميزبان ، به جاى خود اندازد . و در وقت چيز خوردن ، مهمان هرچند كه سير شده باشد ؛ بر ميزبان واجب است كه لقمه‌هاى بزرگ گرفته ، و به ياد هريك از خويشان او كه به خانه مانده‌اند ، و حاضر نيستند بدهد ؛ و ايشان را در سر سفره ياد كند ، كه جاى فلان خالى است . و بر مهمان واجب است كه در وقت چيز خوردن ، به يك دفعه چيز نخورد ، بلكه قدرى بخورد و تأمل نمايد ، و ميزبان او را قسم دهد به جان شوهر و فرزندان كه چيز بخور ، و او مضايقه نمايد و كم‌كم خورد . و ديگر چون مهمان در جايى باشد ، و صاحب خانه با حلال خود مقاربت كند ، بر مهمان واجب است كه از صاحب خانه چيزى بگيرد بخورد ، مثل : حلويّات و نبات و خشكبار ، و اين را به اصطلاح زنان ، سلطان حقى مىگويند . و بر ميزبان واجب است كه از براى مهمان ، خربزه و هندوانه و انار و سيب يا حلويّات بياورد ، و چون مهمان به خانهء خود رود ،